صورت نخست: پيوند عضو از انسان زنده به بيمارى كه نجاتش واجب است، به گونه‌اى كه جان اهداكننده عضو به خطر نيفتد؛ مثل اهداى يك كليه به بيمارى كه هر دو كليه‌اش از كار افتاده است؛ زيرا تجربه‌هاى پزشكى فراوان، امكان زندگى با يك كليه را به اثبات رسانده است. اين حالت هم از ديدگاه فقهى و هم از نظر اخلاق پزشكى جايز است.

صورت دوم: پيوند اعضاى اصلى كه حيات انسان به آن وابسته است و اهدا كننده آن را به دام مرگ مى‌افكند مانند قلب، كبد، ريه‌ها و... .

اين صورت بدون هيچ گونه مناقشه و بحثى هم از ديدگاه شرع و هم از نظر اخلاق پزشكى، ممنوع و غيرقابل قبول است.

صورت سوم: پيوند عضو از انسان مرده به زنده قبل از مرگ آن عضو كه اين خود دو صورت دارد: بعد از سكته قلبى و بعد از مرگ مغزى.

در مورد سكته قلبى، دانش پزشكى جديد به اثبات رسانده است كه اعضاى انسان در لحظه سكته قلبى، حيات خود را يكباره از دست نمى‌دهند، بلكه در اين لحظه حيات